...

چگونه بال زنم تا به ناکجا که تویی
بلندمی پرم اما ، نه آن هوا که تویی

 تمام طول خط از نقطه ی که پر شده است
 از ابتدا که تویی تا به انتها که تویی

 ضمیر ها بدل اسم اعظم اند همه
 از او و ما که منم تا من و شما که تویی

 تویی جواب سوال قدیم بود و نبود
 چنانچه پاسخ هر چون و هر چرا که تویی

 به عشق معنی پیچیده داده ای و به زن
 قدیم تازه و بی مرز بسته تا که تویی

 به رغم خار مغیلان نه مرد نیم رهم
از این سغر همه پایان آن خوشا که تویی

جدا از این من و ما و رها ز چون و چرا
 کسی نشسته در آنسوی ماجرا که تویی
 

نهادم اینه ای پیش روی اینه ات
 جهان پر از تو و من شد پر از خدا که تویی
 

تمام شعر مرا هم ز عشق دم زده ای
 نوشته ها که تویی نانوشته ها که تویی

                                       حسین منزوی

http://www.avayeazad.com/hosein_monzavi/kafoor_part1/39.htm

           درویش رانباشد برگ سرای سلطان

                               ماییم وکهنه دلقی کاتش درآن توان زد!

                           نوروز باستانی  مبارک!

اسم اعظم

سردرگریبان خورشید.گردون فلک زیر پایش

صدها گره خورده ایمان در تارو پود ردایش!

درخواب دیدم که آمد یک ناگهان از دل ماه

صد پل زده تا اجابت .دستان سبز دعایش!

من بودم وآسمان بود .من بودم وساعتی گم

هی از دلم می نوشتم .هی قصه گفتم برایش

رخشان تر از چشم پروین دلکش تر از صبح صادق!

صد کهکشان راه شیری گم می شود در هوایش !

اوآنقدر باغ و بستان.اواینقدرسبزوزیبا

سروسهی قدوقامت.سوسن گلی شد به جایش!

دردفتر آفرینش این اسم اعظم غزل شد

سعدی نوشت از نسیم و حافظ سرود از صبایش!

دیگرچه حاجت به صحرا دیگر چه حاجت به ساحل

دریا تماشا ندارد با موجهای عبایش!

                     سروده :محدثه الماسی

 * محدثه الماسی

ای کاش!

ای کاش به ماهم شب چشماش بیفتد

هرچند محال است ولی کاش بیفتد

شیرین تراز آنست که با خنده ی تلخی

دنیای من از رونق لبهاش بیفتد

رفتن!همه ی مساله این است ولی کاش

یک بار گذر بر گذر ماش بیفتد!

ای کاش به پیراهنش الوده بمیریم

ای کاش به قصر دل ما راش بیفتد

انداز ه ی دلتنگی یعقوب عزیز است

مصری که چنین در کنف چاش بیفتد!

... صدمثل تورا ای ذل دیوانه حریف است

درمعرکه ی عشق اگر پاش بیفتد!

از کاروان برده فروشان خریدمت

شبهای بی شماری از این دست در دمشق

منجر شدی به خوابم و هر شب پریدمت

از دهلی گناه لبت تا عراق شرم

بر گونه های قرمز جیحون چکیدمت

یونان که حمله کرد به چشمان میشی ات

بر اسب زاگرس به سپاهان دویدمت

وقتی برید موی تو را خنجر عرب

در تار و پود قالی کاشان کشیدمت

قوم مغول که میل به چشمان گل کشید

در شیون تغزل حافظ خزیدمت

باد افاغنه که شبی ریشه ی تو کند

همچون گیاه مهر به دندان جویدمت

بانوی روز مادر و شب روسپی - وطن!

در پرچمی سه رنگ به آتش کشیدمت

***

وحید کیانی

تولد:۱۳۶۰- روستای قلعه سرد ایذه بختیاری

درباره شاعر:

ازجوانان موفق درعرصه شعر که هماره درعرصه های فرهنگی وادبی ایران و خوزستان

خوش درخشیده وچیره دستی قلمش درخلق هایکو یا طرح فارسی وکسب مقام برتر ملی

دراین خصوص تنهااندکی از جوهر ه ی شکوهمند شاعرانگی اش می باشد...

*آثار

مجموعه هایکو(دردست چاپ)

از لابلای سپید نامه هایش سطوری را باهم می خوانیم:

از کنار این زندگی

کلاغ

 از زمستان ناتمام این همه زندگی

 چگونه بر خیزد؟

 پلنگ

از شبانه ی بی منتهای این همه صخره

ماه را چگونه در یابد؟

گندم

به هوا خواهی کدامین آدم

ساقه راست کند؟

نه!

"می خواهم طوری از کنار زمین رد شوم"

که به شاخ هیچ گاوی بر نخورد!

 نام من

آواز شبانه ی کفتار هاست

وقتی گور کن ها

مزارم را به تاراج می برند!

لطیفه ی کهنی ست

- مرگ-

آن گونه که هر جمجمه ای می خندد!

سنگ ها

به احترام نام تو برخاستند

وقتی قبرستان

در تابوت تشییع شد!

خورشید

نه طلوعی داشت

نه غروبی

آفتابگردانها اگر نمی چرخیدند!

ای گاو!

بیهوده سرت را تکان می دهی

زمین با این همه شخم

هنوز هم نمی داند زمین است!